FootballPolitica

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Adios Diego

την Νοεμβρίου 25, 2020

Λήψη συνδέσμου
Facebook
X
Pinterest
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Άλλες εφαρμογές

Λήψη συνδέσμου
Facebook
X
Pinterest
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Άλλες εφαρμογές

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Αναγνώστες

Δημοφιλείς αναρτήσεις

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ BETI GOGOAN – Cabacas & Zabaleta

Δύο ονόματα, μία μνήμη Στη Χώρα των Βάσκων, το ποδόσφαιρο δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι. Είναι ταυτότητα, γειτονιά, πολιτική στάση και συλλογική μνήμη. Μέσα σε αυτή την κουλτούρα, δύο ονόματα έχουν χαραχτεί ανεξίτηλα: Iñigo Cabacas και Aitor Zabaleta. Δύο οπαδοί, δύο διαφορετικές ιστορίες, αλλά ένα κοινό τέλος – και μια κοινή θέση στη μνήμη των οπαδών: BETI GOGOAN – για πάντα στη μνήμη. Aitor Zabaleta – Όταν ο φασισμός σκοτώνει Το 1998, ο Aitor Zabaleta ταξιδεύει στη Μαδρίτη για να δει την αγαπημένη του Real Sociedad απέναντι στην Atlético Madrid. Δεν επιστρέφει ποτέ. Δολοφονείται από ακροδεξιό οπαδό, μέλος οργανωμένων φασιστικών ομάδων. Η δολοφονία του συγκλονίζει όλη την Ισπανία, αλλά κυρίως τον κόσμο των γηπέδων. Ο Zabaleta δεν ήταν απλώς ένας φίλαθλος – έγινε σύμβολο του αντιφασιστικού αγώνα μέσα και έξω από τα γήπεδα. Από τότε,...

Ποδόσφαιρο και Χούντες - Γράφει ο Σπύρος Αλεξίου

Στην πρώτη φάση το μεγάλο αγκάθι για τη χούντα της Αθήνας ήταν ο Ολυμπιακός- Η αιτία ήταν πάντα η ίδια: η κοινωνική σύνθεση της οπαδικής βάσης του Ολυμπιακού, οι μεγάλες εργατικές λαϊκές μάζες που τον υποστήριζαν έπρεπε να μείνουν «αμόλυντες» από «αντεθνικά» πρότυπα σαν τον Γόδα, τον Μουράτη, τον Δαρίβα και τους άλλους Μακρονησιώτες, τον Παπάζογλου, τον Μπέση. Ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στη σχέση ποδοσφαίρου και πολιτικής αποτελεί η αντιμετώπιση του ποδοσφαίρου εκ μέρους των δικτατορικών, φασιστικών καθεστώτων, σε παγκόσμια κλίμακα. Τα γήπεδα είναι ίσως ο μόνος χώρος που τα καθεστώτα αυτά δεν μπορούν να αποτρέψουν τη μαζική συνύπαρξη πολιτών. Σε συνδυασμό με την επιρροή και το πάθος που γεννά, το ποδόσφαιρο αποτέλεσε πρωταρχικά κίνδυνο. Τον κίνδυνο αυτόν, τον μετέτρεψαν τα καθεστώτα αυτά σε όπλο, αξιοποιώντας το ποδόσφαιρο τόσο για την καλλιέργεια κλίματος «κοινωνικής ευφορίας» και «εθνικών θριάμβων» όσο και για την εκτόνωση και τον αποπροσανατολισμό της κοινωνίας. Πρωτοπόροι αναδείχθηκαν ...

Ποδόσφαιρο και λογοτεχνία

Του Γιάννη Παππά. Η σχέση του ποδοσφαίρου με την λογοτεχνία έχει βαθιές ρίζες. Αν ανατρέξουμε στα Ομηρικά έπη θα βρούμε τις πρώτες πληροφορίες για παιχνίδι με μπάλα στη λεκάνη της Μεσογείου. Η Ναυσικά και οι φίλες της, αφού λούστηκαν στην όχθη του ποταμού, πέταξαν τις μαντίλες τους και άρχισαν να παίζουν με τη σφαίρα: «Και σα χαρήκανε θροφή, κι αυτή κι οι παρακόρες, βγάλαν τις μπόλιες κι έπαιξαν τη σφαίρα ανάμεσό τους» (Οδύσ . Ζ, 99-100), μτφρ. Αργ. Εφταλιώτης. Αλλά και στο Θ΄ της Οδύσσειας ο Οδυσσέας και οι Φαίακες έπαιζαν την πορφυρή σφαίρα, που την είχε φτιάξει ο Πόλυβος, με τα χέρια τους πετώντας την ψηλά ίσαμε τα σύννεφα, καθώς οι άλλοι ολόγυρα χτυπούσαν παλαμάκια. ( Οδύσ . Θ΄, 372-4). Στα μετέπειτα χρόνια ο Σαίξπηρ σαφώς αντιπαθούσε ένα είδος ποδοσφαίρου που είχε εισαχθεί στην Αγγλία από τη Νορμανδία (το σουλ) και έβαζε στο στόμα ηρώων του λόγια απέχθειας γι’ αυτό. Γ...

Από το Blogger